Gazinin Terhisi

GAZİNİN TERHİSİ

hüzün tablosu

21 Temmuz 2010, Çarşamba

Askerliğini yeni bitirmiş olan genç, terhis olduğu şehirden ailesini aradı.

- Anne, baba! Sonunda askerliğim bitti ve artık yuvama, evime dönüyorum. Ama sizden bir ricam var. Yanımda bir asker arkadaşımı da getirmek istiyorum.

- Memnuniyetle! Arkadaşınla tanışmak isteriz tabii ki.

- Ama açıklamam gereken bir şey var. Arkadaşım sınırda ağır yaralandı. Devriye sırasında mayına bastı ve bir koluyla bir ayağını kaybetti. Gidecek hiçbir yeri yok. Onun bizimle kalmasını istiyorum.

- Bunu duyduğumuza üzüldük oğlum. Belki onun kalacağı başka bir yer bulmasına yardımcı olabiliriz. Valilik, belediye veya ordu arkadaşının elinden mutlaka tutacaktır. Onun zor duruma düşmesine kesinlikle izin vermeyecektir.

- Hayır anne, hayır baba! Onun bizimle yaşamasını istiyorum.

- Oğlum. Bizden ne istediğini bilmiyorsun bile. Onun gibi özürlü biri bize ağır yük olur. Bizim kendi hayatımız var. Bakıma muhtaç biri hayatımıza büyük bir engel olur. Buna izin veremeyiz. Bence arkadaşını unutup evine dönmelisin. O kendi başının çaresine mutlaka bakacaktır.

Çocuk o anda telefonu kapattı. Ailesi ondan hiç haber alamadı. Birkaç gün sonra polisten telefon geldi. Oğullarının yüksek bir binadan düşüp öldüğünü öğrendiler. Polis bunun intihar olduğuna inanıyordu. Üzüntü dolu anne ve baba, oğullarının cesedini teşhis etmek için morga götürüldü. Cansız bedene baktıklarında evlâtlarını tanıdılar ama bir şey daha öğrenince hıçkırıkları feryada dönüştü. Çocuklarının sadece bir kolu ve bir bacağı vardı.

Maalesef birçoğumuz bu hikâyedeki anne-baba gibiyiz. Bir dost, bir arkadaş ararken hep kendi fotokopimizi ararız aslında. Eğer karşımızdaki insanı herhangi bir nedenle kendimizden eksik görürsek, adeta koşarak uzaklaşırız ondan. Yaratılanı yaratanın hatırına bile sevmeyi beceremeyiz. Sevgisizlik o denli işlemiştir iliklerimize yani!
An gelir, bir bakarız ki bizden kaçar birileri. İşte o zaman isyan ederiz kaçarcasına gidenlerin ardından. Oysa bizim yıllar içinde geride bıraktıklarımız hiç aklımıza gelmez nedense!
Neyimiz eksilir sevsek bütün insanları? Bizi sevmeyenleri bile inadına kucaklasak ne kaybederiz?

Yorumlar - Yorum Yaz