Birkaç İzmir Hatırası

BİRKAÇ İZMİR HATIRASI

Can Kıraç
Can KIRAÇ

15 Temmuz 1997, Salı

Çeşme, Ilıca

Benim ve eşimin hayatında İzmir’in ve İzmirlilerin çok derin izleri vardır. 1956 yılının Ocak ayında İzmir’deki Egemak şirketinde müdür yardımcısı olarak işe başladığım günlerde bizi ne gibi olayların beklediğini tahmin edemiyordum.

Otuz yaşıma yaklaştığım bir dönemde geleceğe umutla bakmama rağmen, yabancısı olduğum bir bölgeye ve sosyal ortama nasıl ayak uyduracaktım? Ankara’da Koç’un koruyucu şemsiyesi altında çalışmaya başlamış birisi olarak, İzmirlilerin yabancılara kapalı tuttukları iş dünyalarında ve özel hayatlarında kendime ve eşim İnci’ye bir yer açmayı acaba başarabilecek miydim?

İzmir’e adım attığım güne kadar hayat çizgim bana daima şans getirmişti. 1927 yılı Mayıs ayında Ankara’daki Gazi Orman Çiftliği'nde gözlerimi dünyaya açtığım gün adımı Mustafa Kemal Paşa Can olarak belirlemişti. Ziraat mühendisi olan babam o yıllarda Atatürk Orman Çiftliği’nde Gazi Paşa’nın emrinde çalışıyordu. Bebekliğimin dört yılı, "kuru ziraat" eğitimi alan babamla beraber Amerika Birleşik Devletleri’nde, Kansas ve Nebraska’da geçti. Amerika dönüşümüzde 1932 yılında Eskişehir’e yerleştik. Babamın "kuru ziraat" çalışmalarından dolayı soyadımız da Atatürk tarafından "Kıraç" olarak bizlere armağan kaldı.

İlkokulu Eskişehir’de, ortaokul ve liseyi İstanbul Galatasaray Lisesi'nde 1946 yılında tamamladım. Çocukluğum bütünüyle çiftlik hayatı ortamında geçtiği için, meslek olarak baba uğraşı olan ziraat eğitimine yöneldim ve Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nden 1950 yılında ziraat yüksek mühendisi unvanıyla mezun oldum.

1948-1950 yıllarında üniversite öğrenci derneklerinde görev yaptım ve Türkiye Millî Talebe Federasyonu başkanlığına kadar ilerledim. 1950 Ağustos ayında Ankara’da Koç Ticaret Anonim Şirketi Otomobilcilik Şubesi’nde çalışma hayatına atıldım.

1952 yılında Atatürk ilkelerine bağlı kalınması için yazdığım bir köşe yazısından dolayı Türk halkını isyana teşvikten sanık oldum ve cumhuriyet savcısının isteğiyle beraat ettim. (Bu yazımın yayınlandığı tarihten bu yana yarım asra yakın bir zaman geçmiş olmasına rağmen, toplum olarak hâlâ aynı konuları tartıştığımız için hüzün dolu bir hayret içindeyim!)

1957 yılında İzmir’de Egemak şirketine müdür oldum. Böylece otuz yaşımda Koç topluluğunun en geç müdürü unvanını kazandım. 1960'lı yıllarda İzmir Ticaret Odası yönetim kurulu üyesi olarak Planlı Karma Ekonomi'yi savundum. 1970’li yıllarda basında ve panellerde montaj sanayinin avukatlığını yaptım, Koç Holding yönetim kuruluna girdim, TÜSİAD’ın kuruluş hazırlıklarını yürüten komitede çalıştım. 1980’li yıllarda Koç’un Can'ı oldum.

Koç topluluğunda otomotiv grubu başkanlığından sonra 1987 yılı başında profesyonel hiyerarşinin tepe noktası olan Koç Holding icra komitesi başkanlığına getirildim. Bu görevi beş yıl süreyle devam ettirdikten sonra da 1991 yılı sonunda kendi isteğimle aktif görevden ayrıldım.

Beraberliğim 41 yıl süren iş dünyasından ayrılarak hayatın yeni bir sahiline geçme kararımı öğrenenler, önümdeki yeni ortama nasıl uyum sağlayacağımı merak ediyorlardı. Bazıları "Emekli olmaktan vazgeç, köşene çekilip sakin bir hayat yaşamak senin tarzın olamaz!" uyarısında bulunmuşlardı. Bugün, bu arkadaşlarımın, hayatı severek mutluluk içinde yaşadığımı bilmelerini istiyorum. Ve, kendimi, yetmişli yaşın sade vatandaşı olarak selamlıyorum! Artık çevremi daha iyi algıladığımı hissediyor, dostlarımla insan olmanın onurunu ve mutluluğunu paylaşıyorum.

Yöneticilik yaşamımın en belirgin yanı "uzlaştırıcılığım" olmuştur! Ben, hem iyi bir dinleyiciydim hem de değişik fikirleri belirli bir uzlaşma zemininde birleştirme becerisine sahiptim. Böyle bir karakter insanı daima özverili olmaya zorlar. İşte, çalışma hayatımın beni en çok yoran tarafı da bu özelliğim olmuştu. Artık özveriyle çalışmaktan bunaldığımı ve yavaş yavaş kişiliğimin derinliğini kaybettiğimi hissediyordum! Bunun için de 41 yıl emek verdiğim, ekmeğini yediğim Koç topluluğundan kopma kararımı, özgürlüğe kavuşma özlemimin vazgeçilmez bir baskısı olarak yorumlamıştım!

Şimdi kendimi yetmiş yaşında sade bir vatandaş olarak görüyorum ve Koç topluluğunda geçen hayatımı da olgunluk çağımın muhteşem dönemi olarak değerlendiriyorum. Bu vesileyle şu duygumun bilinmesini istiyorum. Koç ailesinin ve çalışma arkadaşlarımın güvenine sahip olarak ulaştığım makam ve elde ettiğim yetkiler sebebiyle asla büyüklük gururuna kapılmadım. Şımarıklığın çirkinliğini kendime, eşime ve çocuklarıma bulaştırmadım. İkbal yıllarımı bu duyguyla tamamladığım için büyük bir mutluluk duyuyorum. Bu duygularla halk ozanı Aşık Veysel’in seslenişini kendime uyguluyorum: " Gün ikindi akşam olur / Gör ki başa neler gelir / Can Bey gider adı kalır / Dostlar beni hatırlasın."

 1950lerde İzmir

Bizim İzmir hayatımız 1956-1968 yılları arasında tam tamına on iki yıl sürdü. Çekingenlikle başlayan, hatta zaman zaman korkuyla devam eden bu macera tamamlandığı günlerde, eşim İnci, kızım Aslı ve oğlum Ali ile beraber küçük bir aile oluşturuyor ve artık kendimizi gerçek İzmirli hissediyorduk. Bunun içindir ki bugün arkadaşlarımızın birçoğu bizi İzmirli bilirler. Biz de böyle tanınmaktan gerçekten büyük bir keyif duyarız.

1957 yılında Egemak şirketine müdür olduğum günlerde İzmir’de otomobil sahibi olan kişileri uzaktan tanıdığımı hiç unutmuyorum. Bu anımla, otomobil sayısının o yıllarda ne kadar az olduğunu belirtmek istiyorum. Mahmut Yalay, Hakkı Türegün, Selahattin Sanver, Fevzi Özakat, Ali Haydar Albayrak, Hasan İkbal, Ferit Eczacıbaşı, Şevket Filibeli ve Osman Kibar bunlardan bazılarıydı. Bugün İzmir caddelerinin ve bulvarlarının otomobillerle tıka basa dolmuş halini görünce nereden nereye geldiğimizi daha iyi anlıyorum.

1960’lı yılların başıydı. Otosan otomobil fabrikasında bir parti Ford Consul marka otomobil üretimi gerçekleştirilmişti. İzmir’de bunları seçkin müşterilere satarak bir imaj oluşturmayı düşünmüştüm. O dönemde İzmir’in tanınmış ve eksantrik siması Şerif Remzi Reyent’e Consul otomobil satmayı başarırsam müthiş bir olay yaratmış olacaktım. Çünkü 1960’lı yıllarda Şerif Remzi Bey Güzelyalı’daki yalısından Konak'taki işyerine bisikletle gidip gelen, papyonlu, İngiliz kontlarına benzeyen çarpıcı bir kişiliğe sahipti. Bir ay devam eden mücadeleden ne yazık ki yenik çıktığım için hâlâ üzüntü duyarım. Son ziyaretimde beni bürosunun kapısında karşılamış ve şu ilginç teklifle satıcılık hayatımın en acı sonucunu tatmama sebep olmuştu: "Can Bey! Bana otomobil satmak için çok uğraştınız. Şimdi karşı bir teklifim var. Yedek bisikletimi size satmaya karar verdim. Böylece benim yaşıma geldiğinizde hem sağlıklı bir bünyeye sahip olursunuz, hem de beni hatırlarsınız!"

İzmir’e Ankara’dan geldiğimizden olacak, denizin bizim için dayanılmaz bir cazibesi vardı. Bu sebeple ilk evimizi seçerken Güzelyalı tarafı bize çok çekici gelmişti. Nitekim Köprü Durağı'nda Ali Çelikkaptan’a ait eski bir yalı katını kiraladığımız gün hayatımızda yeni bir dönemin başladığını hissetmiştik. Duvar komşumuzun Süleyman Ferit Eczacıbaşı olması ise, özellikle eşimin İzmir’in seçkin sosyetesini tanımasına imkân vermişti. Her anlamda mükemmel bir hanımefendi olan Saffet Eczacıbaşı, eşim İnci’nin iki yıllık evliliğimizin yeni bir muhitte yaşanan sıkıntıları göğüslemesine destek olmuş ve onun İzmir’de yeni dostluklar kurmasına öncülük etmişti.

Süleyman Ferit Eçzacıbaşı’nı tanıdığım yıllarda kendisinin yetmiş yaşında olduğunu öğrenmiştim. Bana hayatla ilgili öğütler verirken şu sözlerini hiç unutmadım: "Benim en büyük mutluluğum altı erkek evlât sahibi oluşumdur. Onların memlekete hayırlı gençler olarak yetişmeleri için her fedakârlığı yaptım. Şimdi yetmiş yaşındayım. Artık çocuklarımı büyük oğlum Nejat’a emanet ettim. Onun yönetimi altında iş dünyasına uyum sağlamaya çalışıyorlar. Sizin de çocuklarınız olacak. Onların eğitimleri için bütün gücünüzü kullanın. Türkiye, çağdaş eğitim görecek gençlerin yaratıcı fikirleri üzerinde yükselecektir."

 1950lerde İzmir

Benim İzmirliliğim gerçekte yedek subaylık dönemimde başlamıştı. 36'ncı dönem yedek subay adayları olarak Gaziemir Ulaştırma Okulu’nda toplanmıştık. Ben üçüncü bölük başçavuşluğuna seçilmiştim. Millî basketbolcu ve sonra Adana valisi olan Nezih Akış bölük subayımızdı. Bir öğle tatilinde okul komutanlığının karşısında bulunan ağaçlar altında istirahata çekilmiş, birkaç arkadaş pilli bir radyodan 13.00 haberlerini dinliyorduk. Türkiye güzeli Günseli Başar’ın Avrupa güzeli seçilmiş olması beni coşku duyma derecesinde sevindirmişti. Hemen bölüğümü toplayarak durumu onlara şu kelimelerle anlatmıştım: " Güzelimiz Günseli Başar dün gece Avrupa güzeli seçilmiş bulunuyor. Bu sonuç genç bir Türk kızının gurur duyacağımız millî bir başarısıdır. Şimdi bu olayı kutlamak için üçüncü bölük olarak merasim yürüyüşü yapacağız!" Arkadaşlarımın benim bu heyecanımı paylaştıklarını gözlerindeki pırıltılardan anlamıştım. Hep beraber yedek subay marşını söyleyerek ve sert adımlarla yeri göğü titreterek komutanlığın önünden yürüyüşe geçmiştik. Tam bu sırada komutanlık merdivenlerinde okul komutanının ve emir subayının belirdiklerini fark etmiştim. Emir subayı yüksek perdeden bağırarak "Başçavuş, bölüğü durdur ve buraya gel" diyerek beni komutanın yanına çağırıyordu. Tabii ki bu emrin gereğini yapmaktan başka çarem yoktu. "Kıt’a dur! Sola dön! Dikkat!" komutu vererek okul komutanının bulunduğu merdivenlere koşarak ilerledim ve tam karşısında hazır ola geçerek tekmilimi verdim: " Ulaştırma okulu üçüncü bölük Avrupa güzeli seçilen Günseli Başar şerefine merasim yürüyüşü yapılıyor! Arz ederim komutanım!" Komutan gözlerini gözlerimden çekerek emir subayına şu emri vermişti: "Başçavuşu bir hafta katıksız hapse atın!"

Aradan yıllar geçti. Günseli Başar İzmir belediye başkanı Faruk Tunca ile evlendi. İzmir’de birkaç davette karşı karşıya geldik. Ancak ben, kendisi için hapis yattığımı Günseli Hanım’a duyurmaya bir türlü cesaret edemedim. Bu olayın üstünden yirmi yıl geçtikten sonra, bu defa kendisiyle İstanbul’da bir resepsiyonda karşılaştık. Bir köşeye çekilerek, başımdan geçmiş olan macerayı nihayet ballandıra ballandıra anlatmayı başardım! Bir ara Günseli Başar’ın göz pınarlarının çakmak çakmak parıldadığı fark ettim. Hikâyemden o da duygulanmıştı! Bu duygusallığını şu cümlesiyle de belli etmişti: "Bu olayı İzmir’de karşılaştığımız zaman bana niçin anlatmadınız?"

 İzmir Fuarı 1963

1956-1968 yılları arasında İzmir’de birçok ünlü kişiyle tanışma, iş ve dostluk ilişkileri kurma fırsatım olmuştu. Bankacılardan Ziraat Bankası müdürü Adnan Uysal’ın şirket müdürlüğüne başladığım günlerde bana gösterdiği ilgiyi daima hatırlarım. Adnan Uysal Ziraat Bankası genel müdürü olduğu dönemde de ilgisini esirgememiş ve Türk traktör fabrikasının tarım kredi kooperatiflerindeki hisselerini özelleştirerek şirketin kurtarılması çalışmalarında bana büyük destek vermişti.

İş Bankası Müdürü Cemil Atalay Avrupai kişiliğiyle anılarım arasında yaşamaktadır. Ziyaretçilerini makam odasına almadan önce muhakkak özel kaleminde bekletir, böylece İş Bankası ile iş yapmanın pek kolay olmadığını müşterilerine hatırlatmaktan büyük keyif duyardı. Bir defasında Vehbi Koç ve Hulki Alisbah’ın İzmir’e gelişlerinde Cemil Bey’i ziyarete gitmiş ve yanına hiç bekletilmeden alınmıştık. Ben de bu özel durumu belirlemek için kendisine küçük bir tarizde bulunmaya teşebbüs ederek, "Cemil Bey! Bundan sonra sizi patronlarımla ziyaret etmeye dikkat edeceğim." dediğimde bana şu cevabı vermişti: " Patronlarının benden kredi istemeyeceklerini biliyorum. Onları iş dünyamızın değerli temsilcileri olarak karşılıyorum. Bende herkesin yeri bellidir."

Osman Kibar’ın İzmir’de iz bırakan icraatı ve ilginç kişiliği uzun yıllar unutulmayacaktır. Onu son yıllarında, bir İzmir seyahatimde derme çatma ambalaj atölyesinde ziyaret etmiştim. Boş sandıkların arasında çayımızı yudumlarken, Ege Bölgesi Sanayi Odası'nın Osman Ağa'sı, İzmirlilerin Asfalt Osman'ı, Adalet Partisi Genel Başkanı Süleyman Demirel’in kâşifi Osman Kibar’ın vakur şahsiyeti ve tevazuu karşısında bir defa daha etkilenmiştim.

Egemak şirketi müdürlüğünü Nevres Gökçe’den devralmıştım. Nevres Bey, yetkilerini etrafındakilerle paylaşmaktan hoşlanmayan, İzmir’e geldiğim günden itibaren benim kendi yerine geçmek istediğimi sanan, zaman zaman huzursuzluk içinde bunalan bir işadamıydı. İzmir vapurunun İzmir körfezinde battığı olayda Nevres Gökçe de yaralananlar arasındaydı. İlginçtir ki bu seyahatte Nevres Bey’in çantasında Egemak şirketinden ayrılma kararı bulunuyordu.

Nevres Gökçe beni kendisine rakip gördüğü için İzmirli iş âleminin önde gelen isimlerini tanımama fırsat vermemişti. Kendimi şirketin başında bulunca ilk işim İzmir’in önemli işadamlarını, banka müdürlerini ziyaret etmek olmuştu. Bunlardan birisi de tabii ki Ege Bölgesi Sanayi Odası başkanı Osman Kibar’dı.

Randevuyu müşterek dostumuz, zamanın Ziraat Bankası Kambiyo Müdürü Alber Alezraki sağlamıştı. Saat ikiye beş kala özel kalem müdürü bizi makam odasına alırken, "Başkanım birkaç dakika beklemenizi rica ettiler." sözleriyle nezaket göstermiş oldu. Ben söyleyeceklerimi kafamda tekrar ederken, birden yan kapıdan hışımla başkanın odaya girdiğini gördüm. Yaz olduğu için kısa kollu gömleğinden taşan pazıları ve göbeği ile Osman Kibar sağ elindeki beyaz bir mendili dudaklarına bastırıyor ve özel kalem müdürüne "bana birkaç buz getirsene" diye tâlimat veriyordu. Sonra, bu ilk karşılaşmamızda bana dönüp, "Sen daha gençsin, kızları öperken dudaklarını korumayı sakın unutma!" diyerek nasihatte bulunmuştu. Böyle ilginç bir tanışmadan sonra, karşılıklı sevgiye dayanan dostluğumuz Osman Bey’in vefatına kadar devam etti.

Enver Kösemen İzmir’in bankacıları arasında ayrı bir saygınlığa sahipti. Hem Merkez Bankası müdürü oluşu, hem de insanlara ölçülü ve saygılı yaklaşımı ona bu ayrıcalığı kazandırıyordu. 27 Mayıs 1960 ihtilâlinden sonra meslek odalarının yönetim kurullarına işten el çektirilmiş, İzmir’de Ticaret Odası yönetim kurulunu kurma görevi Merkez Bankası müdürü Enver Kösemen’e verilmişti. Enver Bey görevi aldıktan sonra telefonla arayarak önemli bir konuyu görüşmek üzere beni makamına davet etmişti. Konu benim yönetim kurulunda görev almamla ilgiliydi. Enver Bey büyük titizlikle benim siyasi partilerle olan yakınlığımı öğrenmeye çalışıyor ve "bu kritik dönemde siyasi partilerle ilişkisi olanlar böyle görevlere getirilmemelidir" uyarısında bulunuyordu. Ben 27 Mayıs ihtilâlini coşkuyla karşılayanlar arasındaydım. Hatta, o gün sokağa çıkma yasağı kalktıktan sonra 1957 model Ford otomobilimin ön kaputuna kocaman bir Türk bayrağı germiş, Güzelyalı’yı birkaç defa boydan boya dolaşmıştım. Unutmadığım bir olay da, İzmirlilerin, Cemal Gürsel’in Millî Birlik Komitesi başkanlığı radyolardan ilân edilene kadar ihtilâle şüpheyle bakmış olmalarıdır. Enver Beyle olan görüşmemize gelince. Kendisine bir açıklama yapma ihtiyacı duymuştum: "Böyle bir ortamda bana Ticaret Odası yönetim kurulu üyeliği teklif etmiş olduğunuz için size şükranlarımı sunarım. Ancak ben 1950 Haziran ayında Demokrat Parti iktidar olduktan sonra Ankara’da CHP Çankaya ilçesine üye kaydımı yaptırmıştım. Benim bu davranışım Atatürk ilkelerine bağlılığımın doğal bir sonucuydu. Bugün CHP ile doğrudan bir ilişkim yok, ancak yeni bir seçim yapılırsa oyumu CHP’ye vereceğimi bilmenizi isterim." Bu açık yürekli sözlerim Enver Bey’i etkilemiş olacaktı ki, beni yönetim kuruluna almakta bir sakınca görmemişti. Bu olaydan sonra, İzmir’den ayrıldığım 1968 yılına kadar İzmir Ticaret Odası yönetim kurullarında görev almış olmayı, çalışma hayatıma yeni dostluklar kazandıran bir dönem olarak hatırlarım.

1950lerde İzmir Varyant 

Tarih 1957 yılının Mayıs ayı. Vehbi Koç telefon ederek eşi Sadberk Hanım’la üç gün için İzmir’e geleceğini bildirmiş ve İzmir Ticaret Odası’nın işlettiği Tüccar Kulübü’nde yer ayrılmasını istemişti. 1950’li yıllarda İzmir Palas rakibi olmayan bir otel konumunda bulunduğu için, bazı önemli misafirlerin Tüccar Kulübü’nde ağırlanması doğal sayılırdı. Vehbi Bey kulübün servisinden ve temizliğinden çok etkilendiğini belirttikten sonra bana şu talimatı vermişti: "Havluların ve çarşafların beyazlığı dikkatimi çekti. Ayrıca havlular da çok yumuşak. Divan Oteli çamaşırhanesinden böyle netice alamıyorlar. Beni çamaşırhane yetkilisiyle buluştur. İşin püf tarafını öğrenmek istiyorum." Divan Oteli 1956 yılı Ocak ayında hizmete açılmıştı ve bütün servisleri tam anlamıyla Vehbi Bey’in gözetimi altındaydı. Kulüp yönetiminden, çamaşırhanenin bir Alman bayan tarafından idare edildiğini öğrenmiş ve bir sabah saat sekizde söz konusu hanımla Vehbi Bey’i İzmir Tüccar Kulübü’nün çamaşırhanesinde buluşturmuştum. Vehbi Bey, Türkçe de konuşan Alman hanıma "Bana en başından sonuna kadar havluları ve çamaşırları nasıl yıkadığını anlatacaksın!" dedikten sonra bana da "Söylenenleri dikkatlice not et. Sonra sen de hanımına anlatırsın. Hayatta öğrenmenin sonu yoktur." uyarısında bulunmuştu.

Ülkemizde filizlenmeye başlamış olan montaj sanayi, 1960’lı yıllarda şimşekleri üzerine çekiyordu. Bazı politikacılar ve aydınlar özellikle otomotiv montaj sanayini "ambalaj sanayi" olarak isimlendirerek, bu girişimlerin ciddi yatırımlar olmadığını vurgulamaya yönelmişlerdi. Otosan fabrikasının üretime geçmiş olması ise bu sektördeki ithalatçı rakipleri de rahatsız ediyordu. Böyle bir ortamda Otosan’da Anadol otomobillerinin üretilmesi için sanayi bakanlığına Koç tarafından yapılan başvurunun Odalar Birliği'nce desteklenmesini istiyorduk. O dönemde İzmir Ticaret Odası başkanı Şevket Filibeli aynı zamanda Odalar Birliği yönetim kurulu başkan yardımcılığını da üstlenmişti. Ona Anadol projesini anlatmak ve desteğini sağlamak görevi bana düşmüştü. Şevket Filibeli dediğim dedik yapıda bir işadamıydı. Anadol projesinin ülkemizde gerçek bir otomobil endüstrisinin kurulmasına öncülük yapacağına inanmıyordu. "Siz bu işi yaldızlayıp otomobil ithalatının kapısını aralamak istiyorsunuz. Ben böyle bir girişimi savunmam." diyerek direncini belli etmişti. İkna girişimlerimin arkası kesilmeyince de Filibeli bana demokrasi dersi vermekten geri kalmamıştı: "Can kardeşim! Bu makama seçimle gelindiğini biliyorsun. Eğer kendine güveniyorsan evvelâ benim yerime Ticaret Odası’na başkan olursun, oradan da Odalar Birliği yönetim kuruluna girip projeni savunursun!" Artık benim yapacak bir şeyim kalmamıştı. Durumu Vehbi Koç’a nakledince cevabı şöyle olmuştu: " Odalar Birliği yönetim kuruluna girinceye kadar sen İstanbul’a gel ve otomotiv grubunun başına geç." İzmir’den İstanbul’a göç edişimin gerekçesi de böylece bulunmuş oluyordu.

Bugün etrafıma bakınca, otuz yıl önce İzmir’de genç kuşak temsilcileri olarak hatırladığım birçok dostumun "yorgun savaşçılar" sınıfına katıldıklarını görüyorum. Raşit Özsaruhan, Selçuk Yaşar, Dündar Soyer, Melih Özakat, Regie Gallia, Süreyya Çolak, Mazhar Zorlu, Macit Birsel, Fetni Pekin, Sabri Tanık, Halûk Cansın, Cemil Devrim, Reha Aysay, Faruk San, Arif Canbolat, Nevzat Ortabaş, Müjdat Yemişçi, Şinasi Ertan, Melih Gürsoy birden aklıma gelen isimler oluyor. Ebediyete intikâl etmiş olan dostlarımı ise derin bir özlemle anıyorum. Umuyorum ki yorgun savaşçıların çocukları ve torunları, İzmirli olmanın ayrıcalığını yeni başarılarıyla devam ettireceklerdir. Yolları açık olsun.


Yorumlar - Yorum Yaz